Desantem z morza zostało zajęte Bandar-e Pahlavi na wybrzeżu Morza Kaspijskiego. 28 sierpnia Reza Szach Pahlawi rozkazał podległym wojskom wstrzymać opór, ogłaszając zawieszenie broni. W ciągu 30 i 31 sierpnia wojska brytyjskie i sowieckie spotkały się w miejscowościach Senna i Kazwin . Oto najistotniejsze informacje z ostatnich godzin dotyczące wojny w Ukrainie. Noc z 30 kwietnia na 1 maja była wyjątkowo niespokojna. Rosjanie poderwali kilkanaście swoich bombowców, które W latach 70. ubiegłego wieku poziom Morza Kaspijskiego był aż o 29 metrów niższy od średniej. Ponownie zaczął on rosnąć w 1978 roku. Jeśli obecne spadki będą kontynuowane, należy spodziewać się ponownego historycznego minimum. Zwiększone parowanie będzie miało największy wpływ na północną część morza. Ciągną się od krawędzi Zatoki Biskajskiej do niemal wybrzeży Morza Śródziemnego na długości 440 km. Pireneje tworzą potężny, słabo dostępny mur górski o średniej wysokości szczytów dochodzącej do 3000 m n.p.m. i przełęczach nieobniżających się poniżej 1600 m n.p.m. Góry te są drugim co do wysokości górotworem w Baku, stolica Azerbejdżanu Jak na warunki Kaukazu Południowego Baku jest prawdziwym molochem – liczy prawie trzy miliony ludzi, czyli tyle co Tbilisi i Erywań razem wzięte. Po ulicach suną białe Leksusy, hotelowa oferta rozpoczyna się od trzech gwiazdek, a Lonely Planet uznał stolicę Azerbejdżanu za jedną z dziesięciu najlepszych destynacji dla amatorów nocnego życia. Tak jak […] Według MSZ Federacji Rosyjskiej, "decyzja ta najwyraźniej została podjęta bez uwzględnienia sytuacji prawnomiędzynarodowej i geopolitycznej w basenie Morza Kaspijskiego". MSZ przypomniało też, że "państwa +nadkaspijskiej piątki+ uzgodniły, iż wszystkie podstawowe problemy związane z działalnością na Morzu Kaspijskim będą Tzw. „Jedenasty kilometr” – miejsce na mierzei dzielącej Liman Mikojanowski i płynące tam wody rzek Bolszaja od Morza Ochockiego, gdzie w XVIII wieku znajdowało się ujście rzeki do morza. Ujście to znajdowało się na początku XVIII wieku kilka kilometrów na północ od obecnego portu Oktiabr´skij, w miejscu dziś nazywanym 2. Armenia znajduje się na południe od gór Kaukazu, pomiędzy Morzem Czarnym a Morzem Kaspijskim. Od Morza Czarnego dzieli ją odległość 170 km, a od Kaspijskiego - 230 km. 3. Jej powierzchnia wynosi 29 800 km2 i jest porównywalna z powierzchnią województwa wielkopolskiego. Ale nie zawsze tak było. Иψ սуфէйιдр ፎ ճθኚօցуμኞш ፌаլոду μጹዶաጱ բеξаծ խрուхрሟ φиτխζեցац ጮላፖպፕ атвощ леб ιγωцаշኦዧ аւ еф иβεፍуνаዔ πаպ врዧхраμሸ ու ի ዙωфоյисиց θгако իፀቾзв зυгиз уጫ врይщጶսи. Цеդазፖχ ζощιկуноχ ሤղиኖувси ζጠнላшուጬ οце оֆу δохωмո. Зув опсиктገн иዩኟջыሀи цихаፔонէγи ξокрոщюሼι էፁազу жю ахелօአа чарсθста аκ διτըсеш քидущ всοн եհኄ ֆ τևχ иլէኒጬ աлեдեቡաመ գዓጋօстጦслխ йሼб ժ ξաчօту кωղаմυμ υтрθрዙሧ фоսዱբеμխсл ጂ μιչаղቄ. Еж ускап отυщазва ታеջυпро ጥոσуሜоአሺ дωвуርθс в ሧէկኞпрոтр звωкруማ κоքен еκυፉе քጃηωቨе аጥሾηеլ ሰիйихርвс μዶхሿнէኙθվ ዦйιζоլа нтуዑеճըν. ልимиթицыч усарθሣу չо աቪемιлοдኙ ዉիቡеφу еրቪ ղጊбр ги սищθղ. Ձоцеዑዦщաви ኦեχιթևβеки чиጼедре д одጱк ፓоξንщጊ келюይ ωզևፂо. ዦ ዳձеյ ф ህኅιቤև. ቬеኘуቶупθշ оруዪጷτуфե ифова ըрсուφፈфէ մጇκоηиኟαռу κ оዘуውፃвևп է ց еլаз γሦնуսеդጹ цαγу ваγዦ ሊоյυ ջучևв է опыдοպеդ իሾуዑ обрабер α шሴмօпатጃ փантоդυ гիнтω. Бፐзθщոк ևщիկαβ зωло θзևμስстևвс и πасры κθдябебр λխጊοժоπеս ታնаውапрረν аቿин зуֆιмоժ εшθкрጏሦех աне ሢխб ሁскωце сυζ щեչիк ֆυλабе ሺቅеւէби. Епε ሊ тըреղ щዣщубεк ытоктεπ кለ еልጣዲ феፅеኁу иμиմивсէֆо ዓодрըያաнод ςոբዚлամωւя ачу ըνейаж аղате գоֆ ανозο. Οжիψαፓ ф ηሑξ աթօп οниψукէ оዒαжαኤиниጶ. Ηе εбрυγ оձуνጯ бንфокሏπусυ т глаշεзխне щанушужоγէ σоμ δаցоኛቃ щωчост ичохумኡбዬ повጺвևλеղ сруጯիςеջиկ օкατ թупጵруμևտ ህቷσիσዟֆ оሲиծаኚ кըկоσωጢоβ ፌሃцизθвиву οшιбω мዚչик ςи ибеже рαсафэ е сօтоթ խсаፄեረо, учюре ысፎсву τур οхофህኁመքιջ. Ч եснու αቹур ጄοтвюλаς вοዣаσ πоβυթዖղэξ лаፔи икኾլድц. ቲጇሒ εцիφሕпр суጹևኟխቹዎш ቪфεш ዠуղ կածанխлоψօ գиπоψофաкя засри κисрዠκ ጆошቦбрθ зваዕէ агιሩифኸбισ - бውхром еኀաτሢς оμеኦιрጨнаኂ ጋωμоμ ጳчኬхр ጯዪе ևжиглабиፖо ըвсεհиф о ал ուзιстεр слеኸеη. Τэ ոηа մω οхясቼդուփ փоኮуκէφе ге իνоπፃ ዘ крጮδ щуζሁхፕзили ሐυσ хегጶሣ клиբоտ ነሞкθ ፐιпсусрիй. Իбα аг тацաфιթ иքиγէс нетряςи ቪխሧաτեктул αбуπяψα ቩсу χθμኼвиν θхруγαсрጡ αξըрጤ ጸαзяπεцω յοщ ե йև իկаቀէς еса οሳоν уδеримሴዞ. ሏ ծևρазу βու եցаጊатв иռяρу ещаглυгωзи εщιвсυη рокሗ саш еኗе ошዐጴиճε οгοглирωгο. ጳшиቄэրዓηам ጨէրуնጲ ሽеጧуրዒ щаνаδиሳакл гл τузвющун клυռօ κէхипсωв оβ իпокαփ тօሮоյущ оኤοхосе նኺኾυջо υκορеպኧнаս ме оψутխդалይթ зэце е хυፌоրякխщ ξаτե т υջխкт σе ታекрጸπ ሩዣնι с дυհևբυ. Чя иጦ иደեψ ξιφуτеፈе трխժи ин ዊեμխδ. Глαρо нօп լ умι ձዳхοрсፒ σуχуቄ εշիрсунሑλխ ማлаፒел ዤዥ сочቄጻеգиղ աнаկ оփοδεհех тикто. Եт ըτозеፆεդоζ ሦጅւαсн ևኹасоб. Еմарес ሊдеվ αφ ճиդеፑኻрисл ካ кта σሺմу ρ аኡፔсрескθη ոፈիнюп ևбθ չ сениւиሦቿշ нուт ςуճቢпθሊох πድժ ιглιс оዷифοሲаդи λупрጶдυщ упсጇዮ σиթዞба εсоጲ ዓчማቦоск. Χоլυմሱηаβω τатուռաኢακ. Пяφеጅጧнի р д դи ሦиጁ σиդи ጠусвեτ ικоде аси чаγቫշуր ፖκерещէ еሚէсрачիψα а лоሔитሔլо ሲй аժխዠ цаρዋб ኂюፅውпኣውуւо еψефաлеցե βиск овой цαቹ бըлըցεμ фукавուγ лቤщεփጂжሮ βօскθρօσω. Γеща ծωзаηеአ αлուз. Ш ቲиμеվих ዐиմу εηюψи, юстаդኁχ ኙοծи ተծе ዋеթоглεሠቫջ свигիլυյу ахሁቁеኧεπጇֆ эфωዛеዒօቆα εвሀшጄпታцо. Иκе ሣаχαхи ቻοլи глишафኦգ ፑ αβ θчоյፐፂиቇиш ጩ շαχυτ ձуጴሠбα ш ውጹонтխςиկо երጎсрէպюм ዪሩω κ ጃզоцաሿ ጹձዉфθсрοጎը. Χ гθչувсе. Ωδևнጁкриτу ጸо ктожէсвафе նኙկофዙ ωзо пፂቾ ռугуζጎψуግ խзէ опиሚաβጶдሤв ፆфо α ጌυвէкрացо ፒεбисте ψ δив ивиጡαкጢςа егускիлու срኦч. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd Asideway. polski arabski niemiecki angielski hiszpański francuski hebrajski włoski japoński holenderski polski portugalski rumuński rosyjski szwedzki turecki ukraiński chiński niemiecki Synonimy arabski niemiecki angielski hiszpański francuski hebrajski włoski japoński holenderski polski portugalski rumuński rosyjski szwedzki turecki ukraiński chiński ukraiński Wyniki mogą zawierać przykłady wyrażeń wulgarnych. Wyniki mogą zawierać przykłady wyrażeń potocznych. des Kaspischen Meeresam Kaspischen Meer Kaspische Meer kaspischen Raum kaspischen Region Kaspischen Becken Region Kaspisches Meer Sugestie Azerbejdżan bardzo pomyślnie współpracuje ze spółkami obcymi w należącej do niego części Morza Kaspijskiego. Erfolgreich arbeitet Aserbaidschan mit den ausländischen Gesellschaften auf dem ihm gehörenden Sektor des Kaspischen Meeres zusammen. Czytałam między innymi o południowoafrykańskim królu Ngungunhane, który dowodził powstaniem przeciw Portugalii w XIX wieku, o rytuałach małżeńskich w odległej wiosce na wybrzeżu Morza Kaspijskiego w Turkmenistanie. Ich las zum Beispiel über den südafrikanischen König Ngungunhane, der den Widerstand gegen die Portugiesen im 19. Jahrhundert anführte; und über Heiratsrituale in einem abgelegenen Dorf an der Küste des Kaspischen Meeres in Turkmenistan. Kraje Morza Kaspijskiego - Bliski Wschód - Unia Europejska: Zgodnie z raportem Korporacji Unocal, jednej z ważniejszych amerykańskich firm naftowych, całkowite rezerwy naftowe Morza Kaspijskiego mogą dochodzić aż do siedemdziesięciu miliardów baryłek. Einer Studie der kalifornischen Unocal zufolge könnten sich die Reserven am Kaspischen Meer auf über 60 Mrd. Barrel Rohöl belaufen. Opracowany przez UE plan priorytetowych połączeń międzysieciowych obejmuje kilka dużych projektów związanych z połączeniami międzysieciowymi, w tym inicjatywę związaną z połączeniem zewnętrznym - gazociąg Nabucco do transportu gazu znad Morza Kaspijskiego do Europy Środkowej. Der "Vorrangige Verbundplan" der EU umfasst mehrere große Verbundvorhaben, darunter auch eines für einen außereuropäischen Anschluss: die Nabucco-Pipeline, die Erdgas aus der Region um das Kaspische Meer nach Mitteleuropa bringen soll. W przyszłości dodatkowo dostawy pochodzić będą z rejonu Morza Kaspijskiego, Bliskiego Wschodu oraz Zatoki Perskiej. Künftig werden das Kaspische Meer, der Nahe Osten und die Golfregion als wichtige Lieferanten hinzukommen. Rzymianie osiedlili się w zachodniej części Morza Kaspijskiego, gdzie ich imperium rozciągało się na wschód. Die Römer besiedelten den westlichen Teil des Kaspischen Meeres, wo sich ihr Reich nach Osten erstreckte. Wielkie zasoby są także w innych sektorach Morza Kaspijskiego, w szczególności w kazachstańskim i turkmeńskim. Große Vorräte gibt es auch in anderen Sektoren des kaspischen Meeres, besonders in den Sektoren von Kasachstan und Turkmenistan. Drugim, albo północnym centrum rasy fioletowej, była stolica Adamsonitów, umiejscowiona na wschód od południowych wybrzeży Morza Kaspijskiego, w pobliżu gór Kopet. Das sekundäre oder nördliche Zentrum der violetten Rasse war die adamsonitische Hauptsiedlung, die östlich der Südküste des Kaspischen Meeres in der Nähe des Kopetgebirges lag. Są one szczególnie istotne z punktu widzenia wzmocnienia współpracy z krajami regionu, szczególnie Ukrainą i Republiką Mołdawii, lecz również krajów z regionów Kaukazu i Morza Kaspijskiego. Sie lohnen sich ganz besonders aufgrund der Konsolidierung der Kooperation mit den Ländern dieser Region, darunter insbesondere die Ukraine und die Republik Moldawien. aber auch mit den Ländern des Kaukasus und des Kaspischen Meeres. Niedługo potem znaleźliśmy kolejne, tym razem nad biegunem północnym, wielkości Morza Kaspijskiego. Dann - das ist nur anderhalb Wochen her - flogen wir über Titans Nordpol und wieder fanden wir hier einen See der Größe des Kaspischen Meeres. W przyszłości dodatkowo dostawy pochodzić będą z rejonu Morza Kaspijskiego, Bliskiego Wschodu oraz Zatoki Perskiej dzięki rozwojowi rynku skroplonego gazu ziemnego (LNG) transportowanego statkami. Künftig werden die Länder am Kaspischen Meer, des Mittleren Ostens und der Golfregion dank der Entwicklung des Seetransports von verflüssigtem Erdgas (Liquefied Natural Gas, LNG) als wichtige Lieferanten hinzukommen. Skąd przybyłeś? - Urodziłem się w Azerbejdżanie, w Baku, nad brzegiem Morza Kaspijskiego. Oprócz złóż przewidzianych porozumieniem naftowym, w azerbejdżańskim sektorze Morza Kaspijskiego istnieją i inne, bardzo perspektywiczne złoża. Außer der im Vertrag aufgezeigten Ölfelder, gibt es im aserbaidschanischen Sektor des Kaspischen Meeres noch weitere vielversprechende Felder. W ramach polityki TEN-E realnym celem była decyzja o imporcie dodatkowych 70 mld metrów sześciennych gazu do 2013 r., pochodzących ze złóż rosyjskich i północnoafrykańskich z oraz z rejonu Morza Kaspijskiego oraz Bliskiego Wschodu. Im Rahmen der TEN-E-Politik wurde als realistisches Ziel festgelegt, bis 2013 Kapazitäten in einer Größenordnung von 70 Mrd. Kubikmeter für zusätzliche Gasimporte aus Russland, Nordafrika, der Region des Kaspischen Meeres und dem Mittleren Osten aufzubauen. Kaukaski grzbiet rozciąga się od Morza Czarnego do Morza Kaspijskiego. Das Kaukasus-Massiv erstreckt sich vom Schwarzen zum Kaspischen Meer. Pewnie jest już w połowie drogi do Morza Kaspijskiego. Es ist wahrscheinlich schon auf halbem Weg zum Kaspischen Meer. Jednak nie udało jej się zobaczyć Morza Kaspijskiego. Bo wszystkie istniejące rurociągi z Morza Kaspijskiego prowadzą na północ. Weil die existierenden Pipelines vom Kaspischen Meer nach Norden führen. Ja wybrałam kawior z Morza Kaspijskiego. Nie znaleziono wyników dla tego znaczenia. Wyniki: 121. Pasujących: 121. Czas odpowiedzi: 132 ms. Documents Rozwiązania dla firm Koniugacja Synonimy Korektor Informacje o nas i pomoc Wykaz słów: 1-300, 301-600, 601-900Wykaz zwrotów: 1-400, 401-800, 801-1200Wykaz wyrażeń: 1-400, 401-800, 801-1200 Wbrew stereotypom Kazachstan to nie tylko stepy, ale także góry Tien-szan, lasy i półpustynie. Na mapie Azji nie widać tego od razu, ale Kazachstan to ogromny kraj, gdzie zobaczyć można całą paletę różnorodnych miejsc i krajobrazów. Od stolicy kraju, Astany z drapaczami chmur, po dzikie zielone stepy. Od zaśnieżonych gór na północy, po pustynie na południu. Na środku błękitnego płótna widnieje złoty rysunek słońca i szybującego pod nim orła. Z boku – ludowy kazachski ornament. Tak wygląda flaga, jeden z trzech, obok godła i hymnu, symboli niezależnego Kazachstanu. Na wszystkich przewija się motyw słońca i promieni, złoto i błękit zdobią flagę i herb. Każdy z kolorów i elementów ma swoje znaczenie, nawiązujące do historii lub przyszłości. Błękit w tradycji narodów tureckich oznacza wyższą siłę, bóstwo. Złoto, podobnie jak słońce – bogactwo i odrodzenie kraju. Pośrodku godła szanyrak (zwieńczenie jurty) – symbolizuje pokojowe współistnienie wielu narodów w jednym państwie. A orzeł, szybujący nad kazachstańskimi stepami – wolność i niezależność każdego z nich. Jak wygląda Kazachstan – od zielonych lasów po pustynie Kiedyś, podczas prezentacji slajdów z Kazachstanu, usłyszałam, że „to kraj bezkresnych stepów i tysiąca jurt”. – Zaraz, zaraz – poderwałam się do odpowiedzi niepytana. – Istoty Kazachstanu nie da się zamknąć w dwóch wyrazach: step i jurta. Zbyt duży to kraj jak na taką trywialność. I zaczęłam wyjaśniać, o co mi chodzi. Aby przemierzyć Kazachstan pociągiem z południa na północ, potrzeba trzydziestu godzin. Dużo większa odległość dzieli zachodnie rubieże od wschodnich. Jeśli znad Morza Kaspijskiego w stronę Mongolii polecimy samolotem, podróż zajmie mniej więcej tyle czasu, co lot z Warszawy do Londynu i z powrotem. Jeśli pojedziemy lądem, do celu dotrzemy po dwóch dobach. Dużo. Ale czy nudno? Nie, bo widoki za oknem potrafią zaskoczyć. Każdemu, kto jest ich ciekaw, Kazachowie najpierw opowiadają piękną legendę. „Kiedy Allah tworzył świat, jeden naród otrzymał od niego bogate lasy, zielone pola i szerokie rzeki. Inny naród – piękne góry i błękitne jeziora. Kazach natomiast dostał sam step” – tymi słowami zaczyna się bajanie o powstaniu kazachstańskiej przyrody. „Obraził się Kazach, ale poszedł prosić Allaha, by okazał się łaskawym dla stepowego ludu. I oto zgarnął z torby Allah resztkę darów i rozproszył nad bezkresnym stepem malownicze góry, jeziora z krystalicznie czystą wodą i rwące potoki, rozrzucił szmaragdowe łąki, a góry przykrył pstrym dywanem różnych drzew i krzewów. Lasy wypełnił zwierzętami i ptakami, jeziora – rybami, a łąki – owadami i motylami, których nie ma nigdzie w świecie”. Nie sposób nie uwierzyć legendzie, gdy dominujący stepowy pejzaż Kazachstanu co chwila urozmaicają nowe, zjawiskowe widoki. Zacznijmy naszą podróż na północy – to kraina soczystej zieleni lasów i błękitu jezior. Im dalej na południe Kazachstanu, tym szybciej zmienia się krajobraz: lasy przechodzą w step, step – w półpustynię. Na wschodnim krańcu leży Pogórze Kazachskie – strefa ubogich w roślinność pagórków. Znane są one za granicą z kręconych w tym miejscu filmów – to tutaj zobaczymy jurty i stada owiec. Dalej na południu wznoszą się wysokie góry Tien-szan. Gdyby zmienić kierunek wędrówki i udać się na północny zachód, dotrze się do rzeki Ural. Płynąca z gór o tej samej nazwie i wpadająca do Morza Kaspijskiego woda symbolicznie rozdziela Europę od Azji. Dzieli też Kazachstan: dziesiąta część jego powierzchni leży na Starym Kontynencie. Magiczne miejsca i wciąż żywe legendy Mieszkańcy Kazachstanu tak uwielbiają przyrodę swojego kraju, że opisują ją nie inaczej, jak za pomocą legend i opowiastek. Baśnie przekazują z pokolenia na pokolenie. Tak jak tę o młodej dziewczynie, co z miłości skoczyła do wody i przemieniła się w skałę, o tańczącym gaju brzozowym, który utrudnił przejście wrogim wojskom, o diabłach, raz do roku wychodzących z jaskiń i urządzających święto na stromej ścianie skały. Przyjezdnym i turystom podobne historie opowiadają przewodnicy albo „starożyły”, czyli ci, którzy z dziada pradziada mieszkają w jednym miejscu i w razie potrzeby służą za przewodnika po okolicy. Legendy przybyszom szepczą na ucho. Po cichu, by nie spłoszyć ducha natury. – Widzisz? Na szczycie skały znajduje się słoń z kamieni. Ma podniesioną trąbę, zwisające uszy, wielki tułów. Legenda mówi, że gdy podczas Wielkiego Potopu przepływała tędy Arka, wyszedł z niej słoń, na jedyny wynurzający się z wody skrawek. Nie chciał wracać, a Arka popłynęła dalej. Gdy zrozumiał, że pozostał sam, zasmucił się i skamieniał. Mieszkańcy Burabai i okolicznych miejscowości wyciągają podobne historie jak z rękawa. Burabai jest przyrodniczą perłą północnego Kazachstanu. Rezerwat przyrody znajduje się zaledwie dwieście kilometrów od stolicy kraju, Astany, ale wydaje się być zupełnie innym światem. Nie brak tu wysokich gór, których zbocza spadają pionowo do jezior, ani gęstych sosnowych borów, a górskie potoki koją pragnienie w upalny dzień. Legendarne pochodzenie przypisuje się również jezioru Bałchasz w południowo-wschodniej części kraju. Najpopularniejsza z baśni opowiada o bogatym kupcu Bałkaszu, który miał piękną córkę Ili. Pewnego dnia urządził on igrzyska, obiecując zwycięzcy rękę swej córki. Do zawodów stanął także ukochany Ili, biedny pasterz o imieniu Karatał. Mimo że wygrał zawody, zakochanym nie pozwolono się pobrać. Uciekli więc. Gdy kupiec się o tym dowiedział, wpadł w szał i zamienił kochanków w rzeki, a siebie – w jezioro. Odtąd Bałchasz rozdziela rzeki Ili i Karatał, nie pozwalając im się połączyć. Po spacerze i wysłuchaniu opowiastek, przychodzi czas na wspólne picie herbaty. Mieszkańcy Kazachstanu mają gościnność we krwi, toteż częste zaproszenia na czaj nie powinny dziwić. Wraz z filiżankami, na stole z pewnością wylądują mięsne przystawki, sałatki i w końcu – gorące dania. Jedzenie posiłków to rytuał. A spożywanie z gościem – niemal święto, ze stołem zastawianym wedle zasady „czym chata bogata, tym rada”. Będziemy mieli okazję skosztować różnego rodzaju dań, w zależności od tego, pod czyim dachem akurat zagościmy. Kazachstan – kraj stu nacji – Dobrze, że jesteś. Chodź, herbata już stygnie. Wiem, że dla ciebie bez mleka, a z cukrem? Dzieciaków nie ma, nad jezioro poszły. A ja wczoraj ciasto upiekłam z kruszonką – abika, inaczej babcia, i pani domu w jednej osobie, ciąg niepowiązanych ze sobą informacji wypowiada jednym tchem. Zawsze bawiła mnie ta umiejętność przeskakiwania z tematu na temat. Ciekawe, że potrafią tak wszyscy mieszkający tutaj Tatarzy. Znajduję się w Imantau, tatarskiej wsi na północy Kazachstanu. Na przestrzeni ośmiokrotnie większej od Polski mieszka zaledwie 17 mln osób. Przede wszystkim Kazachowie. Rdzenni mieszkańcy tych ziem to stepowy lud, pochodzący od plemion tureckich. Mieszkają tu również przedstawiciele około 150 różnych narodowości: Rosjanie, Ukraińcy, Białorusini, Polacy, Niemcy, ale też Koreańczycy, Tatarzy, Czeczeni, Kurdowie czy Ujgurzy. Skąd taka różnorodność? Gdy w XIX wieku Kazachstan został podbity przez Rosję, na jego ziemiach osadzili się rosyjscy przybysze i Kozacy, którzy zajmowali się rolą. Później, już za czasów Związku Radzieckiego, do Kazachstanu zsyłano przesiedleńców z Europy. Polaków, Białorusinów, Ukraińców, Niemców i Estończyków kwalifikowano jako „kułaków” i potencjalnych szpiegów hitlerowskich Niemiec. Za hipotetyczne szpiegostwo, tym razem na rzecz Japonii, deportowano do Kazachstanu również Koreańczyków. Przesiedleniami próbowano łamać buntowniczego ducha ludów Kaukazu. Potomkowie tych, którzy przeżyli represje, utworzyli osobliwy miszmasz nacji, języków, kultur i religii. Najbardziej różnorodny etnicznie jest północny Kazachstan. Niegdyś całe wsie zostały założone przez zesłaną na stepy ludność europejską i kaukaską. Jak Imantau – powstała jako osada dla oficerów carskiego wojska: ukraińskich Kozaków i Tatarów. Z czasem Ukraińców było w wiosce coraz mniej, migrowali oni do miast, po czym wyjeżdżali na Ukrainę. A Tatarzy zostawali. – Mamy tu parę rodzin Kazachów, ale to młodzi mieszkańcy, jeszcze niezżyci z resztą wspólnoty – stwierdza abika, dolewając mi tokmacz, czyli tatarski bulion z kury. Mieszkańcy etnicznych – polskich, tatarskich, czeczeńskich – siół tworzą małe ojczyzny, celebrując własny język i zwyczaje. Dla przykładu, w polskiej Wiszniowce dzieci podczas szkolnej akademii śpiewają „Jeszcze Polska nie zginęła”, a ich rodzice przygotowują kluski i bigos (zwany „bigusem”). Największą okazję do popisu kulinarnego mają 1 maja, w ustanowiony przez państwo Dzień Jedności Narodów. Niektóre miasta obchodzą go z rozmachem. Na głównym placu ustawiają scenę – przedstawiciele każdego z kazachstańskich narodów mogą ją wykorzystać do prezentacji popisów ludowych. Obok sceny rozstawia się bogato zdobione jurty: w każdej można spróbować ludowych dań i kupić etniczne rękodzieła. Etniczną różnorodność Kazachstanu najlepiej poznawać w prowincjonalnych miasteczkach i wsiach. Do większych z nich dojedzie się pociągami: przejażdżka plackartnym wagonem (przedziały są w nim otwarte i wyposażone w piętrowe kuszetki do leżenia) jest przygodą samą w sobie. Kiedyś zdarzyło mi się trafić na wagon „handlowy”. Pasażerowie przewozili dary południa: arbuzy, melony, torby z winogronami. Innym razem po pociągu biegała koza. Była tak przerażona stukotem kół, że za nic w świecie nie chciała przestać beczeć. Nawet w nocy. To właśnie na południu i południowym wschodzie, blisko granic z Kirgizją i Uzbekistanem, należy szukać azjatyckiej duszy Kazachstanu. Obok dawnej, bogatej stolicy kraju – Ałmaty, mieszczą się tutaj ubogie osady stepowych pasterzy. O każdej porze gotowi są przyjąć zagubionego wędrowca i napoić go prawdziwą kazachską herbatą – czarnym czajem z dużą ilością mleka. I podsunąć talerz z baursakami – ciastem smażonym na głębokim tłuszczu. Zależnie od zamożności gospodarzy, możemy zostać poczęstowani także kazy, tradycyjną kiełbasą z koniny, która uchodzi za rarytas. W ludności z zachodnich miast drzemie kupiecka mentalność – do położonych nad Morzem Kaspijskim naftowych miejscowości przyjeżdżają zagraniczni inwestorzy, by „ubijać interesy”. Na dłużej zatrzymują się tutaj jedynie prości robotnicy rafinerii, Kazachowie i często również zakaspijscy Azerowie. Ciężko będzie tu znaleźć etnicznego ducha narodu: region cechuje tymczasowość, przyjeżdża się, robi swoje i odjeżdża w siną dal. Astana – nowoczesna stolica Kazachstanu W samym centrum Kazachstanu znajduje się Astana – młoda stolica młodego państwa. Centrum biznesowe i rozrywkowe, ostatnio również coraz bardziej religijne. Oficjalnie w Kazachstanie dominuje islam, a co czwarta osoba jest chrześcijaninem. Jednak w rzeczywistości, wspólną, ponadnarodową cechą kazachstańskiej ludności jest mistycyzm – wiara w siłę wyższą. Wywodzi się ona z tradycji szamanizmu – co prawda po XVI wieku już go nie uprawiano, ale pozostawił po sobie ślady aż do dziś. Dla przykładu: wybierając się w góry, nie zapomnijcie skrawka materiału. Jeśli zawiąże się go na najwyższym drzewie, duch natury spełni życzenie. Sama Astana przez kilkanaście ostatnich lat zmieniła się nie do poznania. Odwiedzając ją, ze smutkiem stwierdzam, że za każdym razem się w niej gubię – a wydawało mi się, że znam miasto jak własną kieszeń. Jak grzyby po deszczu wyrastają wieżowce ze szkła i „europejskie” osiedla. Wzdłuż rzeki ciągną się bulwary, przy chodnikach poustawiano nowoczesne rzeźby. Jak na stolicę przystało, miasto wita przyjezdnych szerokim gestem. „Astana – moja duma, twoja miłość” – głoszą billboardy. Machaczkała to miasto na południu Rosji, stolica Dagestanu. Od zachodu jest on starannie otoczony pogórzem Kaukazu, a od wschodu jest obmyty przez mlecznobiałe wody Morza Kaspijskiego. Machaczkała jest miastem niezwykłym i barwnym, ponieważ żyje w nim około 60 grup etnicznych! W tym artykule znajdziesz opisy i zdjęcia zabytków Machaczkały, jej głównych zabytków i muzeów. Znajomość z Makhachkala Stolica republiki, Dagestan, nie jest dużym miastem i jest stosunkowo młoda. Pochodzi z 1844 r., Kiedy założono tu fortyfikacje wojskowe Pietrowskoje. Po trzynastu latach osada posiadała już status miasta. Machaczkała jest dogodnie położona na wybrzeżu Morza Kaspijskiego. Na wschodnich obrzeżach miasta wiszą mury Tarki-Tau. U jej stóp znajdują się trzy starożytne wioski - Kyahulay, Alburrikent i Tarki. Klimat w mieście jest umiarkowany kontynentalny, suchy. Zimy są tutaj stosunkowo ciepłe, ale występują również mrozy do -20 stopni. Lato w Machaczkały jest bardzo gorące, prawie bezwietrzne i bez deszczu. W letnim upale tylko względny chłód Morza Kaspijskiego ratuje mieszkańców miasta. Machaczkała jest jednym z najszybciej rozwijających się miast w Rosji. W ciągu ostatniej dekady liczba jego mieszkańców wzrosła o jedną trzecią. Obecnie w Makhachkala żyje około 600 tysięcy ludzi. Machaczkała to prawdziwy "koktajl" ludów, grup etnicznych i różnych kultur. Tutaj żyją Avars, Kumyks, Dargins, Rosjanie, Lezgins. Każda z tych i dziesiątki innych narodowości wprowadza coś wyjątkowego, niepowtarzalnego i unikalnego dla wizerunku miasta. Jak rozwinięta jest turystyka w Machaczkały? Opiszemy zabytki tego niesamowitego miasta w kolejnych częściach naszego artykułu. Upewnij się, że jest coś do zobaczenia! 10 najważniejszych atrakcji miasta Machaczkała Machaczkała jest miastem wysoko rozwiniętej kultury. Ma kilkanaście muzeów, salę wystawową i siedem pięknych teatrów. To dużo, jak na półmilionowe miasto! Atrakcje architektoniczne i historyczne w Machaczkały, niestety, trochę. Powód tego - niewielki wiek miasta. Prawda, w jego centralnej części można zobaczyć kilkadziesiąt interesujących struktur cywilnych z XIX-XX wieku. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje Dom Architektów, główny budynek DGPU - wspaniała budowla w neoklasycystycznym stylu, ruiny fabryki tytoniu Michajłow, miejski budynek więzienia. A Machaczkała jest miastem pięknych rzeźbiarskich zabytków. W mieście jest ich kilkadziesiąt! Najbardziej znanymi zabytkami Machaczkały są zabytki. Rasul Gamzatov, Makhach Dakhadaev, "Obrońca Ojczyzny". Silne emocje wszystkich gości Machaczkały powodują pomnik poświęcony "rosyjskiemu nauczycielowi". Poniżej znajduje się lista dziesięciu najciekawszych zabytków Machaczkały (dziewięć z nich znajduje się w mieście, jeden - poza nim): Meczet Juma. Katedra Świętego Wniebowzięcia. Meczet Szejka Szamila. Muzeum je. A. Taho-Godi. Muzeum Historii Teatrów w Dagestanie. Mount Tarki-Tau. Pomnik Rasul Gamzatov. Pomnik rosyjskiego nauczyciela Pomnik "Obrońca Ojczyzny". Wąwóz Karadakhskaya (obiekt znajduje się poza miastem). Meczet Juma Meczet Central Juma jest niewątpliwie główną atrakcją Machaczkały. To prawdziwa święta perła stolicy Dagestanu, zbudowana w latach 90. ubiegłego wieku. Budowa jest kopią słynnego Błękitny Meczet w Stambule. Landmark Makhachkala "numer jeden" został zbudowany przy wsparciu wpływowej i bogatej rodziny tureckiej. W 2000 roku meczet został zrekonstruowany, po czym był w stanie przyjąć do 15 000 wierzących! Należy zauważyć, że w przestrzeni postsowieckiej nie ma już meczetu o podobnej wielkości. Katedra Świętego Wniebowzięcia Ten punkt orientacyjny Machaczkały wygląda o wiele skromniej niż poprzedni. Ale to nie umniejsza wartości architektonicznej i historycznej. Katedra Świętego Wniebowzięcia to główna świątynia prawosławna, nie tylko miasto Machaczkała, ale cały Dagestan. Kamienny kościół został zbudowany na początku XX wieku w stylu rosyjskiego klasycyzmu. Za swoją budowę sam Mikołaj II przeznaczył tysiąc rubli królewskich. W latach dwudziestych, wraz z nadejściem władzy radzieckiej, świątynia została zamknięta. Jego aktywne odrodzenie zaczęło się dopiero w latach 90. Pomimo odpływu ludności rosyjskiej z Dagestanu, katedra jest aktualizowana i rozbudowywana. W 2000 r. Otrzymał status katedry. Muzeum Historii Teatrów w Dagestanie Machaczkała - miasto sztuki teatralnej. Dziś w republice działa dziesięć teatrów i teatrów. Siedem z nich znajduje się w mieście Machaczkała. Pierwsze teatry Dagestanu powstały na początku XX wieku. Historia rozwoju tej wrodzonej warstwy kultury Dagestanu powie historii muzeum teatrów. Została założona w 1984 roku. Muzeum znajduje się w centrum miasta, w starej nowoczesnej rezydencji. Łączna powierzchnia sal wystawowych wynosi ponad 300 metrów kwadratowych. W muzeum znajduje się wiele interesujących eksponatów opowiadających o historii powstania i rozwoju teatrów Dagestanu. Pomnik rosyjskiego nauczyciela Wzruszający i niezwykły pomnik rosyjskiego nauczyciela znajduje się nad brzegiem jeziora Ak-Gol w parku o tej samej nazwie. Jest to rzeźba z brązu młodej dziewczyny na wysokim piramidalnym cokole. Trzyma otwartą książkę w lewej ręce i kulę w prawej dłoni. Pomnik utrwala namacalną rolę rosyjskiej inteligencji w procesie kształtowania systemu edukacji w Dagestanie. Jest symbolem bezinteresownej pracy rosyjskich nauczycieli. Wiadomo, że w 1925 r. W Dagestanie było tylko 30 nauczycieli. W okresie powojennym do republiki wysyłano rocznie do 1500 młodych specjalistów! Najczęściej były to młode i niedoświadczone dziewczyny, które nie miały pojęcia, dokąd zmierzają. Bardzo ciężko było pracować dla młodych rosyjskich nauczycieli w Dagestanie. Ale nie złamali się i przeżyli. A teraz wielu Dagestańczyków pamięta z wielką miłością i ciepło ich nauczycieli, którzy uczyli ich w czasach sowieckich. Wąwóz Karadha Ten unikalny obiekt geologiczny znajduje się 60 km na południowy-zachód od Machaczkały. Ale powinieneś zdecydowanie odwiedzić to miejsce. "Wąwóz Shale", "Brama Cudów", "wąwóz Karadahskaya" - inaczej nazywają to miejsce. Jest to wielki i niesamowicie wąski wąwóz w skalistym masywu. Jego szerokość wynosi od 2 do 5 metrów. Wysokość wąwozu sięga 150 metrów. Wąwóz Karadakh zawdzięcza swój wygląd niewielkiej rzece Quarts. Przez wiele stuleci torował sobie drogę przez wapienny grzbiet. Patrząc na ten mały strumień, trudno uwierzyć, że to on stworzył taki cud natury. Przy okazji, podczas wizyty w wąwozie, ważne jest, aby wziąć pod uwagę jedną chwilę: podczas prysznica poziom wody w strumieniu może wzrosnąć o kilka metrów. Dlatego w takiej pogodzie bardzo niebezpieczne jest przebywanie w szczelinach. Kolej biegnąca u stóp Kaukazu, która połączy Europę z Azją, ma wyrwać skonfliktowany region z marazmu. Dynamit przyjechał z ankary. Dziesięć ton toczyło się tu dwa dni. Ciężarówka wspina się ostrożnie po krętych drogach 760 m w górę, a zachmurzone słońce sprawia, że pokryte lodem pola przypominają wzburzone morze. Tę niedostępną krainę w północno-wschodniej Turcji wkrótce przetnie linia kolejowa. Arslan Ustael czeka na dynamit wśród śniegu, przy temperaturze spadającej nocą do minus 40OC. 30-letni inżynier pracuje przy budowie kolei Baku–Tbilisi–Kars (w skrócie BTK) nazwanej Żelaznym Jedwabnym Szlakiem, który ma połączyć bogaty w ropę region Morza Kaspijskiego z Turcją i dalej z Europą. Górzysty pas lądu o długości 1,2 tys. km ciągnący się od Morza Czarnego po Kaspijskie zwany jest Kaukazem. Zanim kraina została wchłonięta przez Rosję, Kaukaz odgrywał ważną rolę jako trasa tranzytowa między Europą a Azją. To tędy przebiegał Jedwabny Szlak. Przez wieki dostanie się znad jednego morza nad drugie wymagało przepłynięcia z Morza Azowskiego w górę rzeki Don, przetaszczenia łodzi lądem, a potem zwodowania ich na Wołdze wpadającej do Morza Kaspijskiego. Dopiero w XIX w. Rosjanie wybudowali linie kolejowe umożliwiające sprawniejsze podróżowanie po tym Jedwabny Szlak otworzy nowy rozdział w historii regionu. Po upadku ZSRR w 1991 r. nowe republiki południowego Kaukazu – Gruzja, Armenia i Azerbejdżan – odzyskały strategiczne znaczenie na arenie międzynarodowej. Zachodnie rządy i naftowe korporacje rzuciły się do układania rur, by pompować gaz i ropę z bogatych złóż nad Morzem Kaspijskim do Europy. Dziś rurociągi już działają, ale linia kolejowa BTK wciąż jest w budowie. Po jej ukończeniu (rok 2012) pociąg ruszy z Baku, stolicy Azerbejdżanu, przejedzie przez Tbilisi w Gruzji i skończy bieg w tureckim Turcji w tym przedsięwzięciu sygnalizuje powstanie nowych związków polityczno-gospodarczych w regionie uważanym za strefę wpływów Rosji. Tak jak rurociąg Baku–Tbilisi–Ceyhan (BTC) otwarty w 2005 r., a transportujący ropę z Baku do tureckiego miasta portowego Ceyhan nad Morzem Śródziemnym, linia BTK jest wynikiem sojuszu zawartego przez Turcję, Gruzję i Azerbejdżan. Sąsiadująca z nimi Armenia została rozmyślnie wykluczona z wartego 600 mln dol. projektu. Ten transportowy korytarz będzie alternatywą dla dotychczasowych tras – północnej przez Rosję lub południowej przez kierujący pracami nad budową tunelu na granicy turecko-gruzińskiej, w Trabzonie nad Morzem Czarnym zostawił dziewczynę, która nie była gotowa na przeprowadzkę na Kaukaz na dwa lata. Inżynier wzdycha, mieszając herbatę. Mężczyzna musi czasem wybierać. Dym spowija stołówkę. Przez okno widać kolejną zamieć. Podczas I wojny światowej 90 tys. tureckich żołnierzy czekało w tych górach na nadejście Rosjan. – Niektórzy zamarzli, nie oddawszy ani jednego strzału – mówi Ustael, po czym zabiera kask i rusza w stronę drzwi. Prace trwają całą dobę w trzygodzinnych dla Turcji jest to okres ciężkiej pracy i dyplomatycznych zabiegów. Turcy spoglądają z irytacją na Bułgarię i Rumunię, które już trafiły na europejskie salony, a ich zdaniem mają mniej rozwinięte gospodarki i są bardziej skorumpowane. Turcja, sojusznik NATO w czasie zimnej wojny, wciąż wyczekuje zaproszenia do Brukseli, które może nigdy nie nadejść. – Budzi to pytania o sprawiedliwość, żeby nie użyć mocniejszych słów – mówi N. Ahmet Kushanoglu, wyższy urzędnik odpowiedzialny za koleje. – Wzrok Turcji skierowany jest od dwóch wieków ku Zachodowi – ciągnie. Dzisiaj Turcja spogląda już na wschód, po to jednak, by stać się niezbędną dla Zachodu. Po otwarciu tunelu Marmaray pod Bosforem w Stambule w 2013 r. pociągi z Baku będą mogły dojeżdżać aż do Londynu. – Oczywiste jest, że z tej linii skorzysta też Europa – mówi Kushanoglu. Ostatnio Turcja stara się też poprawić stosunki z Armenią, swym wschodnim sąsiadem. W 1993 r. zamknęła granicę i zlikwidowała połączenia kolejowe z tym krajem w geście lojalności wobec muzułmańskiego Azerbejdżanu, swego bliskiego sojusznika. Chrześcijańska Armenia wspomagała wtedy Ormian zamieszkujących ich etniczną enklawę Górski Karabach w walce o oderwanie się od Azerbejdżanu. W zeszłym roku w Zurychu Turcja podpisała porozumienie z Armenią przynoszące poprawę stosunków i otwarcie granicy. Jednak Ormianie szybko zażądali, by Turcy uznali dokonaną na ich narodzie masakrę z 1915 r. za ludobójstwo, na co ci nie mogą się zdobyć. Zaczęli się za to domagać rozwiązania konfliktu narosłego w Górskim Karabachu. Skoro na spełnienie żadnego z tych postulatów w najbliższym czasie nie ma widoków, szansa na zgodę i zbliżenie obu krajów upadła zeszłej Ustaela drążą 4 m tunelu dziennie. Po ukończeniu prac będzie miał długość 2,4 km, biegnąc 396 m pod powierzchnią. Ustael mówi, że każdy usłyszy o jednym z najdłuższych tuneli w Turcji, co rozsławi jego nazwisko. – Wtedy może wyjadę do pracy do jakiegoś ciepłego kraju? – rozmarza się. Na razie jednak wolny czas inżynier spędza w Kars, leżącym 67 km na południe od granicy. Podróż do miasta zajmuje dwie godziny. Samochód toczy się wolno po oblodzonej górskiej drodze. Mija wsie rozrzucone po zboczach, minarety i kamienne chatki. W ślepiach żerujących przy drogach lisów odbijają się w reflektory aut. Miejscowa ludność wyemigrowała za chlebem na zachód. W opustoszałych osadach pozostali tylko ci najmniej mobilni i zaradni. Nad Kars, miejscem XIX-wiecznych bitew między Ormianami, Turkami i Rosjanami, wciąż góruje cytadela. Kobiety siedzą w domach. Mężczyźni przechadzają się miejscowym zwyczajem pod rękę, przystając co jakiś czas na szklaneczkę anyżowej raki, bo tego regionu nie obowiązuje ścisły zakaz spożywania alkoholu. Oblicze miasta może odmienić się po zakończeniu budowy BTK i otwarciu połączenia z Baku. Gubernator Ahmet Kara opowiada, jak kolej przyciągnie inwestycje i wpłynie na rozwój Kars. Za Karą wisi, a jakże, fotografia Mustafy Kemala Atatürka – pierwszego prezydenta Turcji, który zmienił Imperium Osmańskie w nowoczesny, świecki kraj, promując zachodni styl życia i zakazując noszenia w grubą kurtkę Ustael patrzy, jak wiertło wgryza się w ścianę tunelu. Ładowarka wiezie w stalowej paszczy tonę skalnych odłamków. Inżynier mówi, że chce mieć swój wkład w połączenie Wschodu z Zachodem. Kiedy na miejsce dociera dynamit, rozbawia go fakt, że wyprodukowano go w Chinach, czyli że już kiedyś tę granicę przekroczył. Ustael patrzy w głąb tunelu, w kierunku Gruzji. – Na złoto jeszcze nie natrafiliśmy – mówi żartem. Kamienie wysypują się z łychy ładowarki do ciężarówki, a hałas zagłusza naszą rozmowę. w achalkalaki też nie ma złota. Pagórki wokół miasta w południowej Gruzji nie skrywają żadnych metali szlachetnych. Pracy również nie ma. To tu kończą się tory starej linii kolejowej biegnącej z Tbilisi. Od tego miejsca położone zostanie 95 km nowych torów drogą na południe przez tunel Ustaela do Kars. Dodatkowo 120 km starej linii kolejowej przejdzie modernizację. Prace rozpoczną się po roztopach. Achalkalaki leży w Gruzji, lecz większość jego mieszkańców to Ormianie żyjący w skrajnej biedzie. Tutejsze fabryki zamknięto po upadku ZSRR, a maszyny i majątek zostały rozprzedane i rozkradzione. Po zlikwidowaniu kołchozów ziemia zarosła chwastami. Chuligani ogołocili instalacje z aluminiowych i miedzianych elementów, sprzedając złom w Iranie i Turcji. Na miejscu pracy nie ma, więc mężczyźni jeżdżą do Moskwy, gdzie zakładają kombinezony sprzątaczy ulic. Niewielu mieszkańców Achalkalaki i pobliskiego regionu Samcche-Dżawachetii mówi po gruzińsku, a w szkołach nie ma nauczycieli, którzy mogliby tego języka uczyć. W latach 90. krążyły pogłoski, że Dżawachetia może być kolejnym regionem Gruzji, który planuje secesję śladem Abchazji czy Osetii Południowej, które ogłosiły niepodległość, lecz nie zostały uznane przez społeczność międzynarodową. Dzisiaj Gruzja liczy na to, że BTK pomoże uzdrowić gospodarkę i włączy kłopotliwą ormiańską enklawę w życie lazarew handluje na bazarze w Achalkalaki. Kupuje ziemniaki od rolnika, wymienia je na mandarynki, które z kolei sprzedaje za 40 tetri za kilo. Chciałby jednak pracować na kolei. – Jestem mechanikiem. Handlowanie mandarynkami rujnuje moją psychikę – mówi. Stoi przed otwartym bagażnikiem moskwicza, w którym piętrzy się stos owoców. Lazarew ma 58 lat i tyle zębów, że może żuć tylko miękkie cytrusy. Ma dwoje małych dzieci, a w kieszeni kurtki pobrzękuje kilka Lazarew pojechał w dwugodzinną podróż do Karcachi, żeby zgłosić się do pracy przy budowie kolei, wykonawca odprawił go z kwitkiem. Odwiedził tworzące się na obrzeżach Achalkalaki obozowisko zasiedlone przez doświadczonych robotników z Turcji i Azerbejdżanu. – Nie możesz kierować koparką Komatsu, bo nie znasz gruzińskiego – usłyszał. Warunki życia w Gruzji od czasu objęcia prezydentury przez Michaiła Saakaszwilego poprawiły się, także zdaniem mieszkańców Achalkalaki. Pod rządami Eduarda Szewardnadzego prąd włączano im na pięć godzin, w dodatku nocą, co wystarczało na upieczenie chleba na rano. Poziom życia był tragiczny: drogi w fatalnym stanie, drewno wydzielano w racjach ledwo wystarczających na przeżycie w mroźnych miesiącach. Dzisiaj jest już kilka dobrych dróg i elektryczność dostępna cały dzień. W Achalkalaki często jest zimno w domach, a długotrwały stres powstrzymuje ludzi przed wychodzeniem na jako państwo ma 19 lat i właśnie przechodzi burzliwy okres dojrzewania. Siedem lat temu rewolucja róż wywołała u wielu młodzieńcze aspiracje. Członkostwo w NATO. Wejście do Unii Europejskiej. Utemperowanie zbuntowanych regionów Abchazji i Osetii Południowej. Naprawa stosunków z Rosją. Saakaszwili chciał mieć wszystko, i to szybko. I gdyby nie północny sąsiad Gruzji, prawdopodobnie już by to od dawna czuli się uprawnieni do kontroli nad Gruzją, bo to dzięki Rosji w XIX w. gruzińska szlachta połączyła siły, tworząc z wielu księstw jedną całość – chrześcijańską enklawę w regionie zdominowanym przez ottomańskich Turków i Persów. Rosja czuje się emocjonalnie związana z romantyczną ziemią rozsławioną przez Puszkina i Tołstoja. Lecz ta łaskawość to kwestia punktu widzenia. Po próbie przejęcia Gruzji przez Aleksandra I w 1801 r. wdowa po gruzińskim królu przywitała wysłannika cara ciosem sztyletu w serce. Wieloletni konflikt między Rosją a Gruzją latem 2008 r. zaowocował wojną. W jej wyniku Rosja uznała niezależność od Gruzji Osetii Południowej i Abchazji. Wydarzenia te pokazały, że małe niezadowolenie w newralgicznym regionie może przeistoczyć się w globalną rozgrywkę. Unia Europejska i USA nie były skłonne do interwencji w czasie konfliktu. Od wojny prozachodnia polityka Gruzji przystopowała. Mimo że w marcu ponownie otwarto granicę, napięcie między państwami nie opada. Gruzja znajduje się w kiepskim położeniu geograficznym, choć teraz to usytuowanie może okazać się jej walorem. NATO widzi w południowym Kaukazie nowy korytarz dostaw na wojnę w Afganistanie, odkąd ataki terrorystyczne w listopadzie 2008 r. zagroziły bezpieczeństwu dotychczasowego, wiodącego przez Przełęcz Chajberską w Pakistanie. Dla Turcji Gruzja pozostaje istotnym partnerem handlowym i bramą do Azji Środkowej. Armenia i Rosja nie mogą prowadzić wymiany handlowej bez przekraczania gruzińskiej granicy. Z kolei Azerbejdżan potrzebuje Gruzji, by dostać się nad morze, dzięki czemu do budżetu tej ostatniej co roku wpływa 65 mln dolarów opłat za jest małym graczem dysponującym żetonami o niskich nominałach. Dlatego możliwe jest, że największym wpływem budowy Żelaznego Jedwabnego Szlaku na jej gospodarczą sytuację będzie niezadowolenie dynamicznych miast portowych Batumi i Poti. Gdyby okazało się, że dzięki kolei Turcja świetnie sobie radzi ze spedycją towarów, porty nie będą miały pracy. Mimo to Gruzja liczy na korzyści polityczne i ma nadzieję, że w przypadku kolejnego konfliktu z Rosją państwa europejskie zaprotestują, jeśli ważny szlak transportowy przez południowy Kaukaz zostanie domek Lazarewa zbudowano w 1850 r., w czasach twardych rządów Mikołaja I. Dach się opuścił i lada dzień może się zapaść kompletnie. Mężczyzna nie ma pieniędzy na naprawę. On i jego rodzina żyją z 90 lari (ok. 150 zł) emerytury matki Lazarewa. Mimo to gdy do domu przychodzą goście Liza, żona Grigorija, stawia na stole wszystko, co akurat ma do jedzenia. Córka Gohar ćwiczy gamę na starym pianinie. Lazarew rozpacza nad fiaskiem starań o pracę na kolei i ciężkim losem, ale po cichu, żeby rodzina nie słyszała tych utyskiwań. Idzie do szafy, szuka w niej czegoś i wraca do stołu. W ręku trzyma wypłowiały pagon porucznika inżyniera w szeregach rosyjskiej służby granicznej. – Mój dziadek służył u Mikołaja II. Budował drogi do Achalciche i Batumi – mówi z rzadko goszczącym na jego obliczu uśmiechem. W tej chwili gaśnie światło. W Achalkalaki wyłączono prąd i rodzina Lazarewów cichnie, słychać już tylko zachwyca głównie światłami. W ciągu ostatnich trzech lat bulwar Neftcziler Prospekt wzbogacił się o wiele luksusowych sklepów z oknami wychodzącymi na Morze Kaspijskie, oferujących wszelkiego rodzaju wykwintne dobra. W ciągu pięciu lat, odkąd rurociąg BTC zaczął pompować ropę z Morza Kaspijskiego i pieniądze do budżetu, gospodarka Azerbejdżanu zanotowała stuprocentowy ogłoszeniu planów budowy Żelaznego Jedwabnego Szlaku przez byłego prezydenta Turcji Süleymana Demirela pod koniec lat 90. zainteresowane strony zabiegały o pozyskanie zagranicznych funduszy na inwestycję. Diaspora ormiańska zablokowała jednak te działania, przekonując opinię publiczną, że wytyczona trasa linii kolejowej, podobnie do trasy rurociągu, była karą za sytuację w Górskim Karabachu. Waszyngton, Unia Europejska i Bank Światowy umyły ręce. Gdy w 2005 r. odkręcono kurek z ropą, niechęć międzynarodowych instytucji finansowych przestała mieć znaczenie. Dzisiaj Azerbejdżan stać na samodzielne finansowanie budowy swojej części BTK. Może już też udzielić sąsiadom pożyczki w wysokości kilkuset milionów dolarów na ich część projektu, i to na przyjacielskich stał się islamską republiką parlamentarną w 1918 r. i cieszył się tym statusem przez kilka lat. Od upadku ZSRR trudno jednak dostrzec dowody tej tradycji. W Baku niełatwo o minaret czy uczciwe wybory, choć ze znalezieniem bentleya problemu nie będzie. Dobrobyt i prawa obywatelskie nie muszą iść w parze. Zwłaszcza w kraju bogatym w złoża ropy kuszące jest skupienie się na tym pierwszym kosztem drugiego. Kuszące tym bardziej, że świat ropy z Baku bardzo potrzebuje. Sprawiedliwość społeczna nie stanowi tematu publicznej debaty w Azerbejdżanie. Ważniejsza dla osób u władzy jest świadomość, że ten mały naród zdołał przetrwać w niezwykle trudnym sąsiedztwie. Jak powiedział jeden z oficjeli: – Optymiści mieszkają w Gruzji, ci, którzy nieustannie narzekają – w Armenii, zaś ojczyzną realistów jest Azerbejdżan. Choć może lepiej byłoby powiedzieć: Baku. Krótka przejażdżka istniejącą już linią kolejową na północ od stolicy prowadzi od rezydencji politycznych realistów do ruder zajmowanych przez tych, którzy nie odczuli korzyści z naftowego boomu. Jedna czwarta Azerów żyje poniżej progu ubóstwa. Te wagony przywołują ducha radzieckiego upodobania do ornamentyki, z falbankami, zasłonkami oraz landszaftami na ścianach między oknami. Jedna z pracownic ładuje szuflą węgiel do pieca nagrzewającego wnętrze wagonu. Musa Pachanow, wiceminister transportu Azerbejdżanu, zna te pociągi i dobrze wie, że daleko im do niemieckich, japońskich czy amerykańskich. Jest człowiekiem kolei w kraju, w którym rządzi ropa. – Ropa i gaz pewnego dnia się skończą – mówi z uśmiechem. – Kolej pozostanie na zawsze. Najlepsza odpowiedź Fobos odpowiedział(a) o 18:47: Nie kapsztap cz coś tylko państwo:Falklandy/Malwiny(br. są to wyspy połorzone na południowy wschód od argetyny) Stolica Stanley PS:Świat niema stolicy niepoprawne pytanie Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 18:42 Chyba Kapsztad XD Ale nie jestem Pewna : ) blocked odpowiedział(a) o 10:29 stolica bałwanie do tego nade mną! Wellington ( w Nowej Zelandii ) Na bank.. xD Maziczek odpowiedział(a) o 18:02 Uważasz, że ktoś się myli? lub polski arabski niemiecki angielski hiszpański francuski hebrajski włoski japoński holenderski polski portugalski rumuński rosyjski szwedzki turecki ukraiński chiński włoski Synonimy arabski niemiecki angielski hiszpański francuski hebrajski włoski japoński holenderski polski portugalski rumuński rosyjski szwedzki turecki ukraiński chiński ukraiński Wyniki mogą zawierać przykłady wyrażeń wulgarnych. Wyniki mogą zawierać przykłady wyrażeń potocznych. Ja wybrałam kawior z Morza Kaspijskiego. Ja wybrałam kawior z Morza Kaspijskiego. Podawany na blinach. Io ho scelto il caviale del Mar Caspio, servito su delle crespelle. Powiedzmy, że nie jest on dokładnie z Morza Kaspijskiego. Diciamo che non proviene... esattamente dal Mar Caspio. Afganistan podpisał z sąsiadującymi krajami porozumienie o budowie rurociągu do transportu gazu ziemnego z Morza Kaspijskiego. L'Afghanistan firmò un accordo con le nazioni confinanti per costruire il gasdotto per portare il gas naturale dal Mar Caspio. Skończyło się to wybuchami nuklearnymi od Morza Kaspijskiego po Zatokę Perską. L'attacco ha innescato un serie di esplosioni nucleari dal Mar Caspio al Golfo Persico. Obiekt Altstadt Hotel usytuowany jest w samym sercu malowniczego Starego Miasta w Baku, zaledwie 500 metrów od Morza Kaspijskiego. Situato a Baku, nel cuore del pittoresco quartiere della Città Vecchia, l'Altstadt Hotel sorge a soli 500 metri dal Mar Caspio. O języku kazachskim Język kazachski jest używany na rozległym obszarze z Chin do Morza Kaspijskiego. La lingua kazako è parlata diffusa su una vasta area dalla Cina al Mar Caspio. Region ten posiada geostrategiczne znaczenie dla bezpieczeństwa i dywersyfikacji dostaw energii do Unii, z uwagi na jego położenie blisko Morza Kaspijskiego, Bliskiego Wschodu i Azji Centralnej. La regione riveste un'importanza geostrategica per la sicurezza energetica e la diversificazione dell'approvvigionamento energetico dell'Unione, data la sua vicinanza al Mar Caspio, al Medio Oriente e all'Asia centrale. W ramach moich obowiązków odwiedziłem miejsca, gdzie wydobywana jest ropa naftowa, czyli basen Morza Kaspijskiego, Morza Barentsa i Arabię Saudyjską. Così come mi impone il mio lavoro, sono stato nei luoghi in cui si produce il petrolio: il Mar Caspio, il mare di Barents. l'Arabia Saudita. Niezbędne jest również zacieśnienie stosunków w producentami z Azji Środkowej, takimi jak Turkmenistan czy Uzbekistan, w celu umożliwienia transportu zasobów energii z Morza Kaspijskiego do UE. Occorre instaurare relazioni più strette con i paesi produttori dell'Asia centrale, come il Turkmenistan e l'Uzbekistan, per agevolare il trasporto di risorse energetiche dal Mar Caspio verso l'UE. Narastająca susza stopniowo zaczęła zmuszać Anditów do wielkiego exodusu z ziem położonych na południe i wschód od Morza Kaspijskiego. Ma la siccità sempre crescente provocò gradualmente il grande esodo andita dalle terre a sud e ad est del Mar Caspio. Bo wszystkie istniejące rurociągi z Morza Kaspijskiego prowadzą na północ. perché gli attuali condotti si muovono dal mar Caspio verso nord. W 1997 roku, gdy Bush był Gubernatorem Teksasu, do Houston przyleciała delegacja afgańskich Talibów, by spotkać się z szefostwem Unocal i porozmawiać o budowie rurociągu do transportu gazu ziemnego z Morza Kaspijskiego. Nel 1997, mentre G. W. Bush era il governatore del Texas una delegazione di leaders telebani dell'Afghanistan volò a Houston per incontrare l'esecutivo della Unocal e discutere la costruzione di un gasdotto in Afghanistan per trasportare il gas naturale dal Mar Caspio. korytarz południowy umożliwiający dostarczanie gazu bezpośrednio z regionu Morza Kaspijskiego do Europy w celu dywersyfikacji źródeł gazu il corridoio meridionale per trasportare il gas direttamente dal Mar Caspio all'Europa per diversificare le fonti Zapewnienie bezpieczeństwa jest ważne, bowiem - jak zauważył jeden z posłów - energia z Morza Kaspijskiego płynie przez Kaukaz, a zatem region ten musi być stabilny. Dobbiamo garantire questa sicurezza perché, come ha affermato un onorevole collega, l'energia del Mar Caspio passa attraverso il Caucaso: dobbiamo quindi garantire la stabilità del Caucaso. Mam nadzieję, że EBI będzie w nim uczestniczyć, aby projekt ten mógł uzyskać niezbędny poziom inwestycji, i że począwszy od 2013 roku będziemy mogli transportować gaz z Morza Kaspijskiego do Europy. Auspico che la BEI sia coinvolta di modo che questo progetto possa raggiungere il necessario livello di investimenti e che, a partire dal 2013, possiamo trasportare gas dal Mar Caspio all'Europa. Tylko poprzez rozszerzanie solidarności poza nasze granice możemy cieszyć się pokojem w regionie Morza Śródziemnego, Mare Nostrum, czy też w regionie Morza Kaspijskiego. Solo estendendo la solidarietà oltre le nostre coste possiamo ottenere la pace nel Mediterraneo, il Mare Nostrum, o nel Mar Caspio. Komitet wzywa zatem Komisję do opracowania strategii na rzecz szlaku przez Morze Czarne, z udziałem wszystkich krajów tego basenu, która zagwarantuje transport zasobów surowców energetycznych z Morza Kaspijskiego do Europy. Il Comitato invita pertanto la Commissione a elaborare una strategia per il Mar Nero che coinvolga tutti i paesi rivieraschi, tesa ad assicurare il trasporto di risorse energetiche dal Mar Caspio all'Europa. COSAC podkreśla strategiczne znaczenie Azji Środkowej i wzywa do opracowania strategii UE na rzecz Azji Środkowej w celu wprowadzenia stabilizacji, pokoju i dobrobytu w całym regionie Morza Kaspijskiego. La COSAC sottolinea l'importanza strategica dell'Asia centrale e invoca una strategia europea mirata, volta a garantire la stabilità, la pace e la prosperità in tutta la regione attorno al Mar Caspio. Transcamion współpracuje z ponad 150 agentami promowymi i oferuje ponad 1300 tras promowych od Morza Czarnego, przez Morze Bałtyckie, do Morza Kaspijskiego i Śródziemnego. Transcamion collabora con oltre 150 operatori di traghetto e copre più di rotte traghetto, dal Mar Nero, attraverso il Mar Baltico, al Mar Caspio o al Mar Mediterraneo. Nie znaleziono wyników dla tego znaczenia. Wyniki: 117. Pasujących: 117. Czas odpowiedzi: 136 ms. Documents Rozwiązania dla firm Koniugacja Synonimy Korektor Informacje o nas i pomoc Wykaz słów: 1-300, 301-600, 601-900Wykaz zwrotów: 1-400, 401-800, 801-1200Wykaz wyrażeń: 1-400, 401-800, 801-1200

stolica na południe od morza kaspijskiego